บทที่  2 นางบำเรอราคาแพง

 

          ปัง!” เสียงกระแทกประตูทำเอาร่างบางที่กำลังอ่านเอกสารถึงกับสะดุ้ง เธอตวัดสายตามองคนที่เดินหน้าบูดบึ้งเขามาด้วยหางตาก่อนจะยิ้มสมเพชให้เขาแล้วก้มลงทำงานต่อ เสียงตึงตังดังขึ้นมาเป็นช่วงๆ จากฝีมือคนพาลอย่างเขา แต่เธอก็ยังใจเย็นทำงานต่อไปเรื่อยทำเสมือนไม่มีเขาในสายตา ดุจเทพก้มมองนาฬิกาบนข้อมือปาเข้าไปตีสองแล้วไม่นึกว่าเขากลับมาเธอจะยังนั่งทำงานอยู่ เห็นแล้วเขาชักหงุดหงิด เขาต้องระเห็จออกไปหาที่ทำงาน แต่เธอกลับได้อภิสิทธิ์ทุกอย่างในห้องนี้ ไม่ใช่สิในบ้านหลังนี้และเกือบจะทุกอย่างที่มันควรจะเป็นของเขา

          พรึ่บ เอกสารในมือถูกแย่งไปและพับเก็บอย่างเร็ว ก่อนงานชิ้นอื่นๆของเธอจะถูกคนพาลจัดการเก็บเข้าที่จนเรียบร้อย

          เสียมารยาท หญิงสาวพูดเสียงเรียบ ตวัดสายตาจิกเขาก่อนจะหยิบแฟ้มงานเดิมขึ้นมากางออกทำงานต่อไม่สนใจคนที่หายใจฟึดฟัดแยกเขี้ยวใส่ตัวเอง

          ได้เวลาผลิตทายาทแล้ว เขากระชากเสียงใส่เธอฉุดร่างบางให้ลุกขึ้นจากเก้าอี้จนข้าวของหล่นระเนระนาด ท่อนแขนบางที่เขากระชากพยายามบิดออกจากมือคีบเหล็กที่กำแน่นจนเธอเจ็บร้าวไปหมด เธอสบตากับเขาโดยไม่มีวี่แววหวาดกลัวแต่อย่างใด มีเพียงแววกรุ่นโกรธที่ถูกรบกวนจากเขา

          อย่ามายุ่งกับฉัน ถ้าไม่คิดจะทำอะไรให้มันเกิดประโยชน์ก็โน่น เตียงนอน ไปนอนซะเผื่อสมองของคุณมันจะได้พักแล้วคิดอะไรดีๆออกมาบ้างจบคำร่างบางก็ลอยหวือเข้าไปปะทะกับอกกว้างของอีกฝ่าย เธอเอามือยันอกเขาไว้แทบไม่ทัน

          มันจะมากไปแล้วนะ ใครใช้ให้ไพร่อย่างเธอเผยอมาด่าคนอย่างฉัน สายตากร้าวของทั้งสองฝ่ายสบตากันนิ่ง

          ทำไมละคะ ไพร่อย่างฉันจะด่าผู้ดีที่นิสัยแย่ๆไม่ได้เชียวเหรอ อีกอย่างผู้ดีอย่างคุณก็ลดตัวลงมาเกลือกกลั้วกับฉันเองช่วยไม่ได้ หรือบางทีผู้ดีอย่างคุณอาจจะลดตัวลงไปเกลือกกลั้วคนที่ต่ำกว่าไพร่อย่างฉันก็ได้ รึว่าไม่จริง อีตัวข้างถนนคงรสเริศสิคะ ถึงกลับมาป่านนี้หญิงสาวหน้านิ่วด้วยความเจ็บ นึกโกรธเกลียดเขาที่เอาแต่รังแกตัวเองพรุ่งนี้ท่อนแขนที่ถูกเขาบีบรัดคงแดงช้ำไปหมดแน่ๆ

          มากไปแล้วนะ วิชชุวราเขากัดฟันกรอด

          น้อยไปด้วยซ้ำ ไปทำอะไรเน่าๆแย่ๆมา อย่านึกว่าคนอื่นไม่รู้ งานแก้เสร็จแล้วเหรอคะ หรือว่าไม่มีปัญญาทำ ทำไมไม่บอกแต่แรกจะได้ไม่ให้งานยากๆให้ทำ เอาไหมคะงานที่ไม่ต้องใช้สมอง ขับรถ หรือว่าจะทำ รปภ.ดี เสียงราบเรียบกับสายตาเยาะเย้ยยิ่งทำให้เขาเดือดก่อนจะห้ามเอาไว้ไม่อยู่เมื่อโดนเธอสาดคำเผ็ดร้อนกระทบเขาเต็มๆ

          แล้วเธอจะรู้ว่าอย่ามาเล่นกับฉันอย่างนี้ เขาผลักร่างบางลงบนพื้น วิชชุวราถึงกับเคล็ดขัดยอกไปทั้งตัวเธอตวัดสายตามองคนที่ทำร้ายตัวเองก่อนจะนึกกลัวกับสายตาเกรี้ยวกราดของเขาที่เปล่งประกายราวจะฆ่าคนได้ หญิงสาวรีบกระถดตัวหนีและพยายามพยุงกายลุกขึ้น สายตามองคนที่ค่อยๆปลดเสื้อปลดเข็มขัดออกด้วยความหวาดระแวง รอยยิ้มเหี้ยมของเขาทำเอาเธอขนลุกซู่

          กรี๊ดดดด หญิงสาวตะเบ็งเสียงร้องเมื่อข้อเท้าตัวเองถูกเขาตะครุบเอาไว้และร่างบางถูกเขาลากเข้าไปหา และถูกร่างสูงใหญ่ของเขาคร่อมตัวเธอเอาไว้ เขาใช้เพียงมือเดียวจับข้อมือเล็กสองข้างกดไว้เหนือศีรษะเธอ และมืออีกข้างพยายามถลกชายกระโปรงของชุดนอนเนื้อเบาบางขึ้นมาและถอดมันออกทางศีรษะชุดชั้นในสองชิ้นที่ห่อหุ้มส่วนสำคัญเอาไว้ก็ไม่รอดพ้นจากน้ำมือของเขาไปได้ชายหนุ่มปลุกปล้ำกับเธอจนในที่สุดปราการสองชิ้นก็อันตธานหายไปเผยให้เห็นสิ่งสวยงามที่ทำเอาเขากระหายอยากมากกว่าที่เคยเป็นกับคนอื่น เธอสวย เธอบริสุทธิ์ข้อนี้เขารู้ดี

          อย่าฤทธิ์มากสิ อยากเจ็บตัวรึไง นี่มันหน้าที่เธอนะ ฉันไม่อยากใช้กำลังกับเธอ หรือว่าเรียกร้องอยากได้แบบนี้ เธอนี่ก็ไม่ต่างจากโสเภณีเลยนะ แต่ติดที่ว่าค่าตัวเธอมันสูงค่าเกินไป ที่จริงแค่ร้อยสองร้อยก็น่าจะพอนะ คุณย่าไม่น่าโดนเธอหลอกเลย เสียงห้วนด่ากระทบของเขาทำให้เธอหยุดนิ่ง เธอจ้องเขาด้วยสายตาวาวดุจนเขารู้สึกอึดอัดที่จริงเขาก็ไม่ได้อยากด่าว่าเธอแต่อาการขัดขืนมันทำให้เขาหงุดหงิดจนต้องเผลอตัวพูดออกมา

          ถุย ไอ้เลว

          วิชชุวรา มากไปแล้วนะ ดี!เก่งนักใช่ไหม แล้วเธอจะได้รู้ว่าบทรักจากผู้ชายๆเลวๆแบบนี้เป็นยังไง ดุจเทพคว้าเข็มขัดที่หล่นแถวๆนั้นมามัดข้อมือสองข้างเธอเอาไว้ หญิงสาวหวีดร้องกับการกระทำป่าเถื่อนของเขาร่างบางพยายามดิ้นขืนตัวสุดแรงเธอไม่มีทางยอมเขาง่ายๆ เหมือนเช่นทุกค่ำคืน

          อย่าดิ้นมากสิแม่คุณ รู้ไหมยิ่งเธอดิ้นอะไรของเธอมันยิ่งน่าสัมผัส

          คอยดูนะ สักวันฉันจะเอาคืนคนอย่างคุณให้สาสม คุณต้องคลานมาแทบเท้าฉันคอยดูเขาเอื้อมมือมาบีบคางของเธอเอาไว้ มืออีกข้างก็ลูบไล้ไปตามเนื้อตัวอีกฝ่ายจาบจ้วงรุนแรง

          ฉันต่างหากต้องพูดคำนั้น จำไว้นะ วิชชุวรา ผู้หญิงอย่างเธอ ถึงจะถูกคุณย่าจับมาล้างน้ำ หรือชุบตัวขนาดไหน เธอก็แค่เด็กกำพร้าคนหนึ่ง แค่อีตัว ไม่ใช่สิ นางบำเรอราคาแพงของฉันเท่านั้น เมื่อไหร่ที่เธอมีลูกฉันนี่แหละจะไสหัวเธอไป และเปิดโปงผู้หญิงเห็นแก่เงินอย่างเธอให้คนอื่นได้รับรู้ วันนั้นเธอต่างหากที่ต้องคลานมาสยบแทบเท้าฉัน เขาใช้นิ้วชี้จิ้มลงบนหน้าผากเธอ ดุจเทพก้มลงปิดเสียงด่าเจ็บแสบของเธอด้วยริมฝีปากของเขา ได้เวลาปฏิบัติหน้าที่ของเธอแล้ว เขาจะเรียกร้องให้สาสมกับราคาเงินที่ต้องสูญเสียไป ดุจเทพใช้เวลาปลุกเร้าอารมณ์ของเธอเพียงไม่กี่นาทีหญิงสาวก็อ่อนระทวย เขาจึงค่อยๆปลดเข็มขัดที่รัดข้อมือเธอออก แล้วช้อนอุ้มร่างบางโยนลงเตียง

          วันนี้ฉันใจดี ไม่รังแกเธอบนพื้นแข็งๆเย็นหรอกนะ เพราะเดี๋ยวเธอจะทนไม่ไหวกับบทรักร้อนแรงที่ฉันจะมอบให้ วิชชุวราเม้มปากแน่นทุกรั้งที่เขาจู่โจมเธอต้องกลั้นเสียงร้องเอาไว้ เสียงที่เธอเกลียดตัวเองที่สุด เสียงที่ทำให้เธอได้รับรอยยิ้มเหยียดยามจากเขา หญิงสาวหลับตาลงปล่อยร่างกายไปตามเขา เหนื่อยเปล่าที่จะต่อต้าน อย่างน้อยถ้าเธอยอมเขาก็อ่อนโยนกับเธอ เธอมีภาระหลายอย่างต้องทำแรงที่มีต้องเก็บไว้สำหรับวันต่อไป ดุจเทพมองคนที่หลับตาพริ้มด้วยความรู้สึกหลากหลาย ร่างงามใต้ร่างให้ความรู้สึกอิ่มเอมทุกครั้งที่สัมผัส กระหายอยากทุกครั้งที่ห่างกาย เธอคงมีมนต์เสน่ห์เล่ห์กลเขาถึงได้หลงใหลรสสวาทที่ได้จากเธอ จนกระทั่งไม่อยากจะแตะผู้หญิงคนไหนอีกเลยจากที่คิดว่าจะจำใจมีอะไรกับเธอเพื่อให้มีทายาทตามข้อตกลงของย่าตัวเองกลับกลายเป็นว่าร่างกายเขากลับเรียกร้องถวิลหาเธอเอง คืนไหนไม่ได้กกกอดร่างบางเขากลับร้อนรุ่มจนนอนไม่หลับ หญิงสาวเผลอตอบสนองเขานั้นทำให้อีกฝ่ายถึงกับครางยาวด้วยความสุขเหลือล้น จนลืมตัวเผลอคิดว่าหากเธอเต็มใจร่วมไปกับเขา เขาคงเป็นผู้ชายที่มีความสุขที่สุดในโลกคนหนึ่ง มือหนาไล้ก้อนเนื้ออวบเกินตัวเบาๆ สีชมพูของยอดทรวงดึงดูให้เขาก้มลงดูดกลืนชิมรสหวานหอมที่ยิ่งสัมผัสยิ่งไม่อยากหยุด มือบางที่จิกแน่นบนไหล่ของเขาบ่งบอกได้ว่าเธอคงกำลังทรมาน เขาเงยหน้าดูใบหน้าสวยที่หลับตาแน่น ริมฝีปากเม้มแน่นเห็นแล้วรู้สึกขัดตาขัดใจยิ่งนัก ไม่นานเขาก็พาเธอเดินทางไปยังสรวงสวรรค์อันสวยงามดุจเทพซบลงบนอกหญิงสาวต่างฝ่ายต่างหายใจหอบกระชั้น เม็ดเหงื่อผุดเต็มกาย สารธารอุ่นๆแผ่ซ่านไปทั่วร่าง วิชชุวราดันคนตัวโตออกจากกายแต่เขากลับกดน้ำหนักลงมาไม่ยอมขยับ เขานิ่งไปนานก่อนจะยอมปล่อยเธอให้เป็นอิสระ ใจจริงเธอไม่อาจล่วงรู้ได้ว่าลึกๆเขาอยากจะขยับมาจูบเธออีกครั้งแล้วกอดปลอบให้เธอหลับไปพร้อมๆเขาแต่นั้นเพียงแค่คิด เพราะเธอคือคนที่เขาต้องเกลียดและกำจัดให้พ้นจากชีวิต

          จะไปไหน เขาถามอีกฝ่ายเสียงดังเมื่อเขายอมปล่อยเธอก็รีบพาร่างซวนเซถลาลงเตียงราวกับกลัวเขานักหนา หญิงสาวไม่ตอบแต่คว้าผ้าเช็ดตัวแล้วหายเข้าไปในห้องน้ำ ดุจเทพนอนฟังเสียงเธออาบน้ำพลางคิดอะไรไปต่างๆนานา

          ย่าจะให้แก แต่งงานกับหนูวิ เพราะย่าต้องการทายาทของศรีหราชบริรักษ์จากหนูวิเท่านั้น ถ้าหากแกกับหนูวิมีลูกด้วยกัน วันนั้นแกจะได้รับอิสระ ย่าจะให้หนูวิหย่ากับแกเอง แกไม่ต้องห่วงว่าย่าจะเอาชีวิตของแกมาจมปลักกับหนูวิ ชีวิตนี้ย่าขอแกแค่นี้เท่านั้นถ้าแกให้ย่าไม่ได้ เห็นทีเราคงต้องตัดขาดกัน

          แล้วย่าจะมั่นใจได้ยังไงว่าผู้หญิงไม่มีหัวนอนปลายเท้าคนนั้น จะยอมทำตามที่ย่าบงการ อีกอย่างทายาทของตระกูลเกิดกับผู้หญิงแบบนั้น ย่ามันใจเหรอว่ามันจะเกิดมาเป็นคนดี ไพร่ต่ำๆ เขาเค้นเสียงพูดอย่างดูถูก ยิ่งคิดถึงหน้าของหญิงสาวเขายิ่งรังเกียจผู้หญิงหิวเงิน

          ฉันมั่นใจฉันดูคนไม่ผิด แกไม่ต้องห่วงหรอกว่าทายาทที่เกิดจากหนูวิจะตกเป็นภาระ แกมีหน้าที่แค่ทำตามย่าต้องการเท่านั้น คิดมาถึงตรงนี้แล้วเขาก็หัวเราะสมเพชตัวเอง ชีวิตทายาทตระกูลใหญ่ใครว่าจะมีความสุข ถ้าหากเขาไม่โดนบีบบังคับเรื่องผู้หญิงคนนี้ และไม่โดนผู้หญิงคนนี้แย่งทุกอย่างไปป่านนี้ทุกอย่างก็เป็นของเขา ย่าของเขาก็คงไม่เปลี่ยนไปขนาดนี้ คิดแล้วยิ่งเกลียดแค้นตัวเธอมากไปอีก

          วิชชุวราใช้สายน้ำชำระร่างกาย หวังว่ามันจะลบรอยที่ถูกเขาย่ำยีออกไป หญิงสาวปล่อยให้น้ำตาไหลออกมา เธอร้องไห้ แต่เธอจะไม่มีทางอ่อนแอให้เขาเห็น ร้องเพื่อที่จะให้ได้ระบายออกมา หลังจากร้องเธอก็ต้องเชิดหน้าขึ้นสู้ต่อ เหมือนเคยทำมาทั้งชีวิต เด็กกำพร้าอย่างเธอโชคดีขนาดไหนแล้วที่คุณท่านดุจดาวเมตตาอุปถัมภ์ เธอต้องรู้จักตอบแทนบุญคุณของท่านตามที่แม่ครูสอนมา และเพื่อเงินทุนที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าที่เธอเติบโตจะได้รับในแต่ละปี ถึงเธอจะเรียกร้องไม่มากแต่ขอให้รุ่นน้องๆในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าได้มีทุนเรียนมีชีวิตที่ดีขึ้นเธอก็ยอม ยอมเจ็บยอมทนยอมให้เขาย่ำยี ถึงเธอเลือกเกิดไม่ได้เธอก็เลือกที่จะกระทำได้ ไม่มีใครอยากเกิดมาเป็นเด็กกำพร้า และเธอจะไม่ยอมปล่อยให้ตัวเองท้อง ถึงแม้การท้องจะทำให้เธอยุติทุกอย่างที่ทนทรมาน แต่ลูกของเธอเล่าหากเธอมีลูก เธอกับลูกต้องแยกจากกันหรือไม่ไม่มีใครรู้ ลูกจะหว่าเหว่แค่ไหนหากไม่มีอ้อมกอดของแม่คอยกล่อมคอยปกป้อง เธอไม่อยากให้ลูกดำเนินรอยตามเธอถึงจะคนละสถานที่คนละสิ่งแวดล้อมแต่ยังไงลูกเธอก็ต้องกลายเป็นเด็กกำพร้า กำพร้าทั้งที่ยังมีแม่เป็นตัวเป็นตน หากเกิดมาคงไม่พ้นเป็นส่วนเกินของพ่ออย่างเขา

          แม่จะไม่ยอมปล่อยให้หนูเกิดมา เพื่อผลประโยชน์ของใคร หญิงสาวพึมพำกับตัวเอง แล้วจัดการปิดน้ำที่ไหลรินคว้าผ้ามาพันกายเมื่อเธอก้าวพ้นประตูห้องน้ำมองไปที่เตียงเขาก็ไม่อยู่เช่นเคย ป่านนี้ถ้าหากเดาไม่ผิดเขาคงบึ่งรถไปหาผู้หญิงคนนั้นแล้ว หญิงสาวพยายามไล่ความคิดออกไป เธอรีบเดินไปหยิบแผงยาคุมกำเนิดออกมาถึงจะกินทุกวันแต่เธอก็ไม่มั่นใจ ดังนั้นหลังมีอะไรกับเขาเธอจะซ้ำด้วยยาคุมกำเนิดชนิดฉุกเฉินเธอไม่รู้ว่ามันมีผลยังไงกับร่างกายแต่เธอไม่ต้องการให้เด็กเกิดมารับเคราะห์ เธอต้องคอยปิดบังไม่ให้คุณดุจดาวรู้ว่าแอบคุมกำเนิดและเขาก็จะไม่มีทางรู้เด็ดขาด

          เช้าบนโต๊ะอาหารยังเป็นอย่างทุกวันมีเพียงเธอและคุณดุจดาวเท่านั้นที่ต่างฝ่ายต่างกินกันเงียบๆ วันนี้เป็นวันหยุดวิชชุวราจึงอยู่ในชุดเรียบๆ หญิงสาวยังคงทำตัวปกติเชกเช่นทุกวัน ดุจเทพหายออกจากบ้านไปตั้งแต่ตอนนั้นยังไม่กลับมาสองวันแล้วที่เขาหายไป ไม่ติดต่อกลับมาและไม่มีใครติดต่อเขาไปด้วยรู้ดีว่าเขาอยู่ที่ไหนกับใคร คุณดุจดาวถึงจะไม่พอใจหลานชายคนเดียวแต่นางก็ไม่ได้พูดอะไร บ่อยครั้งที่หันมามองหลานสะใภ้เหมือนจะพุดอะไรบางอย่างแต่สุดท้ายก็ไม่เอ่ยออกมาสักที เสียงรถที่วิ่งเข้ามาจอดเสียงดังทำเอาทั้งคู่ขมวดคิ้ว ก่อนจะมองออกไปพร้อมๆกันเมื่อมีคนเดินเข้ามายังห้องอาหาร

          อาหารเช้ายังเหลือพอสำหรับหลานชายคนนี้ไหมครับคุณย่า คุณดุจดาวรวบช้อนสายตาเกรี้ยวกราดภายใต้ใบหน้าที่นิ่งสนิท นางจ้องมองหญิงสาวที่ตวัดแขนควงหลานชายด้วยความดูถูกดูแคลน

          สำหรับแกนะมี แต่ผู้หญิงที่แกควงมาอาหารของฉันคงไม่เหมาะจะให้หล่อนกิน แต่ถ้าอยากกินจริงๆฉันจะให้คนที่เขากำลังคลุกอาหารให้เจ้าสี่ตัวหน้าบ้านตักมาแบ่งให้ดีไหม ถ้อยคำของประมุขแห่งศรีหราชบริรักษ์ทำเอาสาวที่ขนาบกายของดุจเทพดิ้นเร่าออกอาการไม่พอใจ

          คุณย่าคะ ทำไมต้องพูดไม่ให้เกียรติกันแบบนี้ นี่แนนนี่เป็นใครคะ คุณย่าถึงได้จะเอาอาหารหมามาให้แนนนี่กิน บอกไปสิคะเทพว่าแนนนี่เป็นใคร

          คุณย่านี่แนนนี่เป็นเมียผม คนที่ผมเลือก สองย่าหลานจ้องตากันนิ่ง วิชชุวราเม้มปากแน่นสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่างเมื่อถูกหญิงสาวข้างกายของเขามองมาอย่างเยาะเย้ยถากถาง

          ฉันไม่มีหลานแรดๆแบบเธอนะนังหนู และอีกอย่างหลานสะใภ้และแม่ของเหลนของฉันที่จะเกิดมามีแค่คนเดียวคือหนูวิ ส่วนเธออย่ามาสะเออะเรียกฉันว่าย่า เพราะฉันไม่นับญาติ ตาเทพถ้าแกยังพาผู้หญิงแบบนี้มาเหยียบบ้านอีก ฉันจะปลดแกออกจากงานทุกอย่างที่ฉันให้แกบริหาร อย่ามาเล่นไม้นี่กับย่าเข้าใจไว้ด้วย วิพาย่าไปพัก เนื่องด้วยวันนี้วันหยุดนางจึงเรียกให้วิชชุวราประคองนางกลับเรือน ก่อนไปนางก็ไม่วายส่งสายตามาจิกพ่อหลานชายตัวดี

          ผมจะให้แนนนี่มาค้างที่นี้ เขาเอ่ยขึ้นขณะที่คุณดุจดาวกำลังเดินผ่าน นางหันมาตวัดสายตาใส่หลานชาย

          แกจะลองดีกับฉันหรือ ตาเทพ

          ถือว่าผมขอ ทีหลานสะใภ้คุณย่ายังจะให้คนมาพักที่นี้ได้ผมก็จะเอาแนนนี่มาพักที่นี้เหมือนกัน เขาเอ่ยต่อรอง

          แกจะทำอย่างนั้นได้ก็ต่อเมื่อสิ่งที่ฉันให้ทำบรรลุจุดประสงค์ ถ้าแกจะลองดีกับฉันก็เชิญ แต่ฉันทำจริงอย่างที่พูดดุจเทพได้แต่ยืนกัดฟันแน่น ไม่มีทางไหนที่เขาจะเอาชนะเธอได้

          แล้วเราจะเอายังไงคะ เทพขา แนนนี่หญิงสาวที่เขาคว้ามาจากพับเอ่ยถาม

          กลับบ้านเธอไปซะ ข้อตกลงของเราเป็นโมฆะ

          แต่ว่าหญิงสาวพยายามค้านเพราะสิ่งที่วาดหวังเอาไว้พังทลาย

          แล้วฉันจะเรียกทีหลัง เอาเช็คไป เขายื่นเช็คที่เตรียมมาให้อีกฝ่ายแล้วเดินหัวเสียขึ้นข้างบน เวลานี้เขาคิดเขาทำอะไรคงไม่ได้ผลเพราะเขาเอาอารมณ์เป็นที่ตั้ง เขาต้องการผู้ช่วยจริงๆจังๆ เห็นทีเขาคงต้องกวนพิสุทธินีจริงๆเสียที

           แพท ช่วยคิดวิธีกำจัดผู้หญิงคนนี้ให้ผมที เขากรอกเสียงลงไปเมื่ออีกฝ่ายกดรับสายที่จริงตั้งแต่วันที่เขาขอให้เธอมาเป็นเลขาส่วนตัวหญิงสาวก็ตกปากรับคำแล้ว แต่เธอขอเวลาเคลียร์งานกับบริษัทที่ทำอยู่ให้เสร็จก่อนเดือนหนึ่ง แต่ตอนนี้เขาอดทนรอไม่ไหวแล้ว

         
 


Comments




Leave a Reply